Stel je hebt een stapel puzzelstukjes. Er komt iemand en die zegt je dat je er 1 puzzel van moet maken maar dat hij geen voorbeeld voor je heeft. Hij verteld je wel dat er met al die stukjes verschillende puzzels kunnen worden gemaakt. Wat ga je dan doen?

Waarschijnlijk begin je, omdat we dat allemaal ooit zo geleed hebben, met het opzoeken van de hoekjes. Maar er zijn zoveel hoekjes dat je eigenlijk niet goed weet welke je zou moeten kiezen voor jouw puzzel. Desondanks probeer je wel de rand af te maken. Ook dit heeft men je immers geleerd. Als je weet wat de grenzen zijn van de puzzel, dan kun je daarna beginnen met invullen. Opnieuw probeer je een start te maken aan de puzzel en opnieuw faal je omdat er zoveel stukjes zijn en je geen idee hebt van de afmeting waarna je op zoek bent.
Alles wat met je tot nu geleerd heeft werkt niet, omdat je geen duidelijk voorbeeld hebt van hoe het eindresultaat eruit moet zien.
Het enige dat je nu nog kunt doen is de meest moeilijke maar enige oplossing om je puzzel te starten.
Je pakt 1 stukje, die leg je neer en je begint op zoek te gaan naar een tweede stukje dat past. Het kost misschien een heleboel tijd maar op een gegeven moment vind je inderdaad het volgende stukje. Je blijft zoeken en vind ook een derde en vierde stuk dat past. Je gaat door met puzzelen. Soms vind je een hele poos geen stukje en soms vind je een stukje dat lijkt te passen maar dat toch niet doet. Er zijn ook momenten waarop het je ineens meezit en je een aantal stukken vlak na elkaar ontdekt die allemaal in jouw puzzel passen.
Op die manier ga je door. Je puzzel groeit zolang je eraan werkt en ook al lijkt het soms helemaal nergens op en weet je niet waarom een bepaald stukje op een bepaalde plek valt. Je blijft bezig omdat je nieuwsgierig wordt na het uiteindelijke resultaat.
Aan het einde heeft iedereen een eigen puzzel, van verschillende afmetingen maar het is wel een puzzel die we zelf hebben moeten maken.

xb4Een leerling staat niet boven zijn leermeester,
iemand die volleerd is zal als zijn leermeester zijn.xb4 Lucas 6:40

De kleine dingen maken het de moeite waard. Dat is een kreet die regelmatig voorbij komt tijdens gesprekken. Het past zoxb4n beetje bij ieder thema, vandaar dat het waarschijnlijk ook overal terug komt. Nou ben ik het in principe wel eens met deze uitspraak, maar ik wil er wel even mijn vraagtekens bij zetten. De kleine dingen zijn namelijk volgens mij inderdaad, de dingen die het leven de moeite waard maken. Maar omdat ze zo klein zijn zien we ze vaak gewoon niet. Immers bedenk je jezelf vaak pas hoe fijn of leuk iets was, op het moment dat het er niet meer is. Klassiek voorbeeld: Je hebt een relatie, de verliefdheid stopt en je irriteert je mateloos aan je partner, dus je maakt er een einde aan en na een maandje of wat bedenk je je hoe fijn het eigenlijk was om WEL iemand naast je te hebben xb4s nachts. Conclusie: een hele grote *zucht*. Het is toch geweldig hoe de mens in elkaar zit! De leuke kleine dingen nemen we voor lief en zien we over het hoofd, maar de vervelende kleine dingen weten we feilloos te bepalen. Pogingen om ze weg te krijgen eindigen dan in het tevens verwijderen van de leuke kleine dingen en de cirkel is weer rond.
Nee, als je het mij vraagt, dan zijn juist de grote dingen in het leven de motivatie om door te gaan. Niet omdat ze nu perse heel belangrijk zijn, maar wel omdat ze ons de mogelijkheid geven even al die kleine dingen te zien. Die bij elkaar zorgen er dan weer voor dat ziet hoe goed je het hebt en hoe gelukkig je kan zijn met weinig.
Vanwaar deze wijsheid? Vandaag was ik op de bruiloft van een vriend en terwijl ik luisterde na de pastoor en zijn verhaal over godxb4s aandeel in dit huwelijk, kreeg ik ook de tijd om even na te denken over mijn eigen situatie.
Ben je wel gelukkig? Wat mist er in je leven? Wil je zelf ook een keer trouwen? Hoe weet je of je wel klaar bent om te trouwen?
De antwoorden zijn niet relevant, wat dat wel is was mijn gevoel dat ik desondanks mijn single-status erg gelukkig ben en het idee hebt dat ik meer dan ooit mezelf ben.

Marco

Nieuwe wijsheid: Als ik jou onvoorwaardelijke vertrouw, dan moet jij mij laten zien dat je dat vertrouwen waard bent.

het is midden in de nacht. Midden tussen het verleden en de toekomst in Als ik zo ga slapen dan is de afgelopen dag voorbij en begint de volgende dag. En nog steeds, speelt er in mijn hoofd een lied dat mij zo ontzettend droevig maakt.

Ik weet niet hoe ik met deze gevoelens om moet gaan, ik weet niet wat ik moet zeggen of doen en ik heb geen flauw idee wat ik met mezelf aanmoet momenteel. Ik heb gewoon geen idee, het is leeg in mijn hoofd en alles wat ik begin eindigt in een diepe, donkere stilte die ik maar niet weet te ontkomen. Ik dacht dat ik zoveel sterker was geworden, maar nu lijk ik alleen maar zwakker dan toen ik begon. Ik weet het gewoon niet meer, en ik kan niemand anders dan mezelf de schuld geven.

Ik hou van mijn familie, van mijn vader en moeder, mijn broers en natuurlijk ook van mijn vrienden en vriendinnen die mij onvoorwaardelijk steunen… laat daar geen twijfel over zijn. Maar nu, nu zit ik hier, midden in de nacht en ik weet niet welke kant ik op moet. Het maakt me zo ontzettend gek! De liefde, het afscheid en de toekomst. Iedere stap die ik nu neem lijkt me straks weer 3 stappen terug te zetten. Hoe moet iemand van 21 nou weten wat die voelt en wat hij wil. Ik heb geen flauw idee namelijk! Het enige dat nu belangrijk lijkt is zich vast te grijpen aan het laatste beetje hoop, het laatste beetje warmte in de wereld.. en ik weet nu ook wat ik bedoel met de zin "het leven is als een regendruppel". Je valt opeens zomaar naar beneden, op weg naar een plek die je niet kent. Je valt en valt eb valt en tijdens het vallen verzamel je van alles en wordt je groter, soms verlies je weer een gedeelte en wordt de druppel kleiner. Je blijft maar vallen tot je op een gegeven moment niet eens meer door hebt dat je valt en dan, plotseling zonder dat je het door hebt val je te pletter in duizende kleine druppels die als metaforen voor je herinneringen staan. En al die tijd dat je valt en bezig bent te verzamelen en kwijt te raken heb je niet door waarom het nou echt gaat in het leven.

Mijn deur staat open, maar jij komt vannacht niet binnen…

Het leven is een regendruppel…

Hoe vet is dit!

Zit ik gisteren heerlijk op ons dakterras een beetje te BBQxb4en, ben ik ineens aan het praten met zoxb4n gozer die vrijwel naast mij woont. We zitten zo een beetje te ouwehoeren over van alles en nog wat en op ene gegeven moment komen we op het thema x93Theater & acterenx94. Dus ik vertel dat ik dat ontzettend leuk vind om te doen, dat ik regelmatig een beetje aan het klooien ben en dat ik momenteel op een vrij regelmatige basis in de Weense Stadsschouwburg een paar kleine rollen speel.

Natuurlijk geloofde hij me eerst niet maar ik kon hem al vrij snel ervan overtuigen dat ik het niet aan het verzinnen was.

Toen vertelde hij mij dat hij de opleiding deed voor filmmaker/regisseur en dat hij nog iemand zocht om een rol te spelen in zijn afstudeerproject. Hij vroeg of ik zin had om het script een keer te lezen en misschien die rol te spelen. Naja, een script lezen kan nooit kwaad en ik gaf hem mijn e-mailadres. Diezelfde avond stuurt hij mij het script en ik heb het inderdaad gelezen. Aan het begin vond ik het een beetje vaag, snapte niet helemaal wat hij wilde laten zien maar dat kwam al snel helemaal goed. Ik was na 10 minuten lezen helemaal verkocht. Het wordt een korte film dus echt veel tijd om een hele ingewikkelde rode lijn uit te leggen is er niet maar de basis zit goed in elkaar en met de ideexebn die hij heeft word het zeker heel erg tof. Ik had wel nog een paar twijfels. Zo een goed script/verhaal, met een complex personage om te spelen, ik wist niet of ik dat wel goed genoeg zou kunnen om echt in aanmerking te komen voor de rol. Ik heb hem een mailtje gestuurd en uitgelegd dat ik het heel erg graag wilde doen maar dat ik ook mijn twijfels had vanwege eerder genoemde redenen.

Vanochtend kreeg ik zijn antwoord. Hij was in de eerste plaats ontzettend blij dat ik het zo een goed script vond en dat ik interesse had. In de tweede plaats stelde hij mij een beetje gerust door de zeggen dat het allemaal wel zou lukken en dat we er gewoon iets moois van zouden gaan maken.

Kortom, ik speel binnenkort mee in een film en vertolk de rol van x93TOMx94, een jonge man die door zijn liefdesverdriet in de verleiding komt zelfmoord te plegen, zichzelf weet tegen te houden en zijn nieuwe liefde in een bioscoop vind.

Locaties waar het word opgenomen zijn: onze kelder, een badkuip, de bios. En super spannend vind ik de scene waarin Tom & Eva (vrouwelijk hoofdpersoon) in de bioscoop zoenen! Hoe stoer is dat! Ik krijg mijn eerste kus-scene!

Ik vind het echt super tof en ga der echt mijn best voor doen, en zodra ik het resultaat heb zijn er vast wel een paar mensen aan die ik het wil laten zien!

Next step…. Hollywood!

Alvast even een kleine aankondiging van mijn kant.

Over minder dan een maand ben ik weer in het land. Op 5 Juli vertrek ik ergens roeg in de morgen uit Wenen en laat ik een half jaar studie achter me. Diezelfde dag, ergens aan het begin van de avond ben ik dan weer thuis bij mijn ouders in de Meern.

Het zijn gemengde gevoelens die ik momenteel heb. Aan de ene kant mis ik jullie allemaal ontzettend. Ik mis mijn ouders, mijn broertjes, Michael, Bjorn, Joni, Maartje, Marjo, mijn familie, en alle andere mensen die ik nu niet allemaal ga opnoemen omdat die lijst wat lang zou worden.

Ik mis het om in mijn eigen bed te slapen, mijn leven te leiden zoals het altijd geweest is en om gewoon weer bij Nederlanders te zijn! Ik mis mijn patatje met, die kroket erbij en ik mis mijn werk op school en bij de Paint.

Aan de andere kant laat ik hier een heleboel leuke dingen achter. Natuurlijk heb ik wel een hoop herinneringen die mij altijd zullen bijblijven maar het is moeilijk te beschrijven wat zo een half jaar met een mens kan doen. Het leven is hier zo intens, je staat er alleen voor maar eigenlijk ook weer niet. Je leert nieuwe mensen kennen, sommigen omdat het moet, anderen omdat je het wilt en al die mensen nemen ook weer een plekje in je hart in. Als je mij had gevraagd in Januari of ik ooit had verwacht dat je in zo een korte tijd zo ontzettend veel nieuwe mensen kunt leren kennen , dan had ik wel even getwijfeld.

Maar nu, nu realiseer ik mij hoe ontzettend makkelijk het is om nieuwe mensen te leren kennen als je ervoor open staat.
Ik ga deze mensen missen, maar ook mijn kamer, mijn eerste eigen kamer! Ik ga ook mijn familie hier missen. In 5 maanden tijd ben ik zoveel wijzer geworden over mezelf maar ook mijn verleden en de keuzes die het leven van een mens kunnen veranderen.

Als ik er zo over nadenk dan zie ik nu in hoe ontzettend weinig tijd wij maar hebben om dit leven te kunnen genieten en iedere seconde die ik verspil aan gevoelens zoals spijt, haat en verdriet lijken zo nutteloos en zonde.

Ik had ook niet gedacht dat ik zo zou veranderen in een half jaar tijd. Alle mensen hier kennen me natuurlijk niet zoals jullie dat doen, maar ik voel het. Ik ben niet dezelfde persoon die ik 5 maanden gelden was. Ik ben groter en sterker geworden.

Ik ben gegroeid!

Als ik weer thuis ben ga ik erg mijn best doen om jullie allemaal zo snel mogelijk te zien. Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik dat niet allemaal in een paar dagen kan doen. Voornamelijk omdat waarschijnlijk iedereen die ik weer zal zien, mij zal vragen hoe het was en wat ik allemaal gedaan heb hier.

Maar ik ga mijn best doen om jullie allemaal zo snel mogelijk op te zoeken, afspraakjes te maken en gezellig langs te komen. De eerste dagen zijn voor mijn familie en daarna wil ik jullie allemaal graag weer zien!

Oke luitjes,

voordat jullie verder gaan lezen. Ik heb 3 koppen koffie op, net de film "YesMan" gekeken en ik ben de nieuwe cd van The prodigy aan het luisteren.

Ik heb me een partij goede zin, dat is niet meer normaal. Als ik nu zou moeten hardlopen, ik zweer het je, ik ren 15 km in 3 minuten Nu ik toch bij het thema ben, voor degenen die het nog niet wisten, ik loop tegenwoordig hard. En ja, ik vind het leuk, ik doe het meer dan 1 keer per maand en ik wil ermee doorgaan in Nederland. Momenteel sta ik op 5km in 11,45 en 10km onder het uur. Jaja die Marco kan 10km hardlopen! Ik had het ook niet verwacht maar het is echt zo.

Zowiezo is er een hoop veranderd in mijn leven. Even een korte Update.

-Ik heb mijn haar laten groeien.

-Ik drink sinds februari geen frisdrank meer.

-Ik eet ook geen junkfood meer (ben al 5 Maanden niet bij de Mac geweest )

- Ik ontbijt, lunch en eet savonds gezond. (denk Muesli, brood, fruit en groente)

-Ik loop 3 keer per week hard en ga zwemmen.

- Ik drink niet meer!…… ook niet minder trouwens!

-Ik studeer en maak mijn opdrachten op tijd…. WOW!

Lets face it! In het buiteland studeren veranderd een hoop!

Voel me net een stuiterbal!

Waarom is het zo moeilijk om op eigen benen te staan?

Waarom is het zo moeilijk om te houden van?

Waarom doet het de eerste keer altijd pijn?

En waarom doet het de laatste keer nog veel meer pijn?

Ik kan er niks aan doen.  Helemaal niks!

Het gebeurd me iedere keer weer en ik weet niet waarom. Het gebeurd van vandaag op morgen en ik kan er niks aan doen.

Ik voel me dan zo machteloos, zo ontzettend nutteloos maar vooral ontzettend boos. Ik ben boos op de wereld, boos op mijn leven, boos op alles wat niet goed voelt maar vooral ben ik boos op mijzelf.

Ik zou mezelf wel voor mijn kop kunnen slaan.

Ik vraag me dan echt af waarmee in bezig ben en hoezo ik het niet voor mekaar krijg om gewoon gelukkig te zijn. Er is altijd wel iets dat ik absoluut niet hebben kan.

Deze week is het weer zover. Ik zit helemaal niet lekker in mijn vel en ik heb geen idee waar het vandaan komt. Ik weet wel dat het komt door mijn opleiding, door mijn familie die zo ver weg is en door het ontbreken van een die ene persoon in je leven… en dan nog maar te zwijgen van al die andere kleine dingen die je zo graag anders zou willen zien in je leven.

En de enige die ik ervan de schuld kan geven ben ik. Ik kan alleen mezelf de schud ervan geven en ik voel me zo stom, omdat ik iedere keer weer denk dat ik iets aan mezelf kan veranderen maar er niet in slaag om het door te zetten.

Het is zo ontzettend moeilijk om jezelf te veranderen, jezelf te dwingen anders te worden en anders te zijn dan dat je altijd al geweest bent. Ik kan het niet, en ik heb respect voor iedereen die het wel kan.

Een goed voorbeeld is mijn studie. Ik vind lesgeven een geweldige activiteit, een schitterend vak maar het studeren om een docent te worden, dat lukt me niet. Het lukt me niet om ervoor te gaan zitten en te werken aan mijn studie. Heo vaak mensen ook tegen me zeggen dat het echt nodig is en dat ik het heus wel kan als ik maar wil. Ik kan het niet en ik wil het ook niet. En ik denk dat ik ook wel weet waarom… Een opleiding afronden betekend namelijk dat je iets bent, dat je een weg hebt gekozen en dat je een deel van je leven hebt afgesloten. Ik ben nog niet klaar om dit deel van het leven af te sluiten! Ik wil niet weer een deel van mijn leven afsluiten!

Een deel van je leven afsluiten betekend namelijk dat je weer een stapje dichter bij de dood bent. Ik weet dat dit nu heel erg timide klinkt en dat het voor iemand van mijn leeftijd helemaal niet gezond is om daarmee bezig te zijn. Maar de gedachte dat ik mensen vroeger of later zal verliezen, die kan ik niet aan. De dood is zo natuurlijk als het maar zijn kan, immers moet alles en iedereen een keer stoppen met leven. Maar die vervloekte gedachte dat ik mijn ouders moet missen, dat mijn moeder er straks niet meer is of dat al die anderen mensen om die ik zoveel geef er straks niet meer zijn, daarvoor heb ik woorden.

En dat brengt me dan weer terug bij mijn eerdere punt. Het afsluiten van een hoofdstuk uit je leven. Het gaat zo snel en zonder dat je het door hebt, is iedere dag die je leeft zonder je familie en vrienden om je heen, een dag die je verspilt hebt aan iets anders dat uiteindelijk er helemaal niet toe doet.

Hoe kan ik nou een boek lezen of een werkstuk schrijven als de tijd om mij heen zo snel gaat en er nog zoveel dingen zijn die ik wil weten van jullie allemaal?

Dat is de reden waarom het zo moeilijk is om op eigen benen te staan.

Zo moeilijk om van iemand te houden.

En de reden waarom het zo moeilijk is om iets voor de eerste keer te doen,

Want ooit is het je laatste keer.

Wir sind allein?

Sind wir allein? Wer weixdf ob wir allein sind? Manchmal fxfchle ich mich allein aber heixdft das dass ich auch wirklich allein bin? Is wird immer Menschen geben die sich um mich kxfcmmern, die sich nach mir umschauen und die mich sogar lieben. Es wird auch immer Menschen geben die ich liebe und die ich nicht im Stich lassen werde. So ab und zu fxfchle ich mich allein aber nur weil ich Angst habe allein zu sein.

Wenn alle mir denn Rxfccken zeigen und sich von mir abwenden. Wenn keiner mich mehr lieb hat und wenn ich keinen mehr lieb habe, dann erst bin ich wirklich allein.

Wie kann es dann sein das es trotzdem soviel Menschen gibt die allein sind. Alt, jung, reich oder arm, es ist egal wer du bist wenn du allein bist. Was bringt dir Geld wenn du niemanden zum Lieben hast? Ich kann mir kaum vorstellen wie es ist, so leben zu mxfcssen. Ist ein Leben ohne liebe eigentlich ein Leben? Oder nur ein Hauch von Leben mit der Hoffnung das es immer nog Liebe gibt?

Manchmal kann man nichts dafxfcr das man allein ist. Manchmal wird man vergessen von der Welt, es gibt immerhin soviele Menschen, da kann man ja vast garnnicht an alle denken. Trotzdem werde ich dieses Jahr probieren an mehr Menschen zu denken, und auch neue Menschen kennen zu lernen.

In mir brennt ein Licht und dass muss ich mit euch teilen.